Maar zelfs nu we weten dat sterren enorme, gloeiende gasbollen zijn, op onvoorstelbare afstanden van de aarde, heeft de nachtelijke hemel niets van zijn betovering verloren. Misschien kijken we zelfs met méér verwondering omhoog nu we beseffen hoe uitgestrekt het heelal is.

Ook in de wereld van De laatste Zwaarddanser kijken mensen naar de sterren en proberen zij te begrijpen wat ze zien.

De voorouders van de Zevranieten

Kenan is opgegroeid met de verhalen over de Aenar, de geestelijke machten die de wereld regeren. Die verhalen verklaren niet alleen hoe de Hoogten van Zevran zijn ontstaan, maar vertellen de Zevranieten ook wie zij zijn en waar zij vandaan komen.

Binnen de stam van de Alevran is het Kenans oom Aluberht die deze verhalen bewaart. Hij is de Verhaler: degene die ervoor moet zorgen dat de oude overleveringen niet worden vergeten. Hij kent de geschiedenis van de stamvaderen en de woorden die zij van generatie op generatie hebben doorgegeven.

Voor de Zevranieten zijn deze verhalen meer dan vermaak. Ze vormen hun gezamenlijke geheugen. In een wereld zonder geschreven geschiedenis is een Verhaler geen gewone verteller, maar de bewaker van de identiteit van zijn volk.

Op een heldere avond, tijdens Kenans eerste grote reis buiten het stamgebied, kijkt hij vol ontzag naar de sterren. Aluberht vertelt hem dat het hun voorouders zijn die vanuit de hemel op hen neerkijken: de overleden Kinderen van Zevran.

Kenan twijfelt niet aan wat zijn oom hem vertelt. Waarom zou hij? Het is de verklaring waarmee hij is opgegroeid. Toch neemt hij ook deze overlevering niet zomaar aan zonder erover na te denken.

‘Als dat onze voorouders zijn… hoe komt het dan dat wij met maar zo weinig mensen zijn? Er zijn ontelbare sterren en maar enkele tienduizenden Zevranieten.’

Het antwoord van Aluberht is eenvoudig: hun volk is klein geworden door de clanoorlogen.

Een jongen die vragen blijft stellen

Dit korte gesprek zegt veel over Kenan.

Hij houdt van de oude verhalen en luistert ademloos wanneer zijn oom over Vader Zevran en de Aenar vertelt. Tegelijkertijd is hij nieuwsgierig en kritisch. Hij zoekt naar verbanden en merkt het op wanneer iets in een verhaal niet lijkt te kloppen.

Kenan stelt zijn vraag niet omdat hij de woorden van Aluberht wil ontkrachten. Hij wil ze begrijpen.

Dat onderscheid vind ik belangrijk. Verwondering en kritisch nadenken hoeven elkaar niet uit te sluiten. Kenan kan geloven dat de sterren de zielen van zijn voorouders zijn en zich tegelijkertijd afvragen waarom het er zoveel zijn. Zijn geloof maakt hem niet minder nieuwsgierig. Het geeft hem juist nieuwe vragen.

Daarmee lijkt hij misschien meer op ons dan op het eerste gezicht zichtbaar is. Ook wij hebben verhalen gebruikt om betekenis te geven aan de sterrenhemel. Vrijwel iedere cultuur zag figuren, helden en goden tussen de sterren. Die verhalen hielpen mensen hun plaats in de wereld te begrijpen, lang voordat de wetenschap kon verklaren wat sterren werkelijk zijn.

De schaduw van het verleden

Het antwoord van Aluberht draagt ook een duistere geschiedenis met zich mee. De sterren zijn talrijk omdat er door de eeuwen heen ontelbare Zevranieten zijn gestorven. Vooral de clanoorlogen hebben hun tol geëist en het volk verdeeld en verzwakt.

Aluberht ziet de generaties die verloren zijn gegaan en een volk dat ooit groter en machtiger was. Kenan ziet vooral een mysterie dat hij wil doorgronden. Hij beseft nog niet volledig hoeveel geweld, verlies en verdriet er achter de woorden van zijn oom schuilgaan.

Voor hem is de sterrenhemel nog een veilige plek. Een hemel waaronder zijn voorouders over hem waken en waaronder de verhalen altijd hetzelfde blijven.

Maar verhalen veranderen wanneer je zelf onderdeel van de geschiedenis wordt.

Dezelfde sterren, een andere betekenis

De sterren boven de Hoogten van Zevran veranderen niet. Toch zal Kenan er nooit meer op precies dezelfde manier naar kunnen kijken.

Dat vind ik een van de fascinerendste aspecten van een sterrenhemel: niet de sterren veranderen, maar de persoon die ernaar kijkt. Een kind ziet misschien lichtjes en figuren. Een reiziger zoekt richting. Iemand die een dierbare heeft verloren, denkt aan afwezigheid. En iemand die niet meer weet waar hij vandaan komt, kan in diezelfde hemel op zoek gaan naar iets wat hij ooit heeft gekend.

Aan het begin van Gebonden kijkt Kenan omhoog als een nieuwsgierige jongen die gelooft dat zijn voorouders over hem waken. Hij kent zijn ouders, zijn stam en zijn plaats in de wereld. De verhalen van Aluberht verbinden hem met iedereen die vóór hem kwam.

Hij weet wie hij is.

En juist daarom krijgt dat eenvoudige moment onder de sterren later zoveel betekenis.

Lees ook: Kenan vóór alles verandert

Wil je ontdekken hoe Kenans vertrouwde wereld verandert? Lees dan meer over Gebonden, het eerste deel van De laatste Zwaarddanser.

Het bericht De sterrenhemel door de ogen van Kenan verscheen eerst op Hans Bronkhorst - Blog.

In de Hoogten van Zevran staat het leven van jongens in het teken van het leren van de krijgskunst en het bestieren van een eigen boerderij, waar ze hun eigen voedsel verbouwen en vee houden voor melk, eieren en huiden. Alleen mannen die zijn geslaagd voor de Naamproeve mogen een zwaard dragen en een eigen hoeve beheren.

Voor Ma’zur was dat anders. Als de mogelijke opvolger van zijn vader Odrik, het stamhoofd van de Alevran, moest hij niet alleen een behendige krijger zijn, maar ook in staat zijn in zijn vaders voetsporen te treden. Hij kreeg daarom extra lessen van de priester Tord’ah en van Geni’eso, de Verhaler van de stam. Die lessen waren bedoeld om te leren hoe hij mannen moest leiden en het goede voorbeeld moest geven, zodat de clanleden ooit met respect naar hem konden opkijken.

Op blote voeten door de sneeuw

Een gebeurtenis waaruit bleek dat Ma’zur uit het goede hout was gesneden, vond plaats toen hij als veertienjarige midden in de winter op jacht ging naar sneeuwhazen. Hij had zijn paard op een bergweide achtergelaten en was kilometers afgedwaald, op zoek naar z’n prooi, toen hij een oude man tegenkwam die zich op blote voeten door de sneeuw sleepte. De man was onderweg naar het huis van zijn dochter, vertelde hij, maar de zolen van zijn laarzen waren zo versleten dat ze tijdens zijn tocht waren losgekomen. De mans voeten waren tot bloedens toe kapotgelopen.

Ma’zur bedacht zich geen moment en trok zijn eigen, met konijnenbont afgezette laarzen uit en gaf ze aan de oude man, zodat deze het huis van zijn dochter kon bereiken. Ma’zur liep op blote voeten door de sneeuw naar de plek waar zijn paard op hem wachtte. Zijn voeten waren kapotgelopen door de scherpe stenen die overal verspreid lagen en hij liet een spoor van vers bloed achter zich.

Warme voeten belangrijker dan een mensenleven?

Toen Ma’zur eindelijk thuiskwam en Odrik zijn kapotte voeten zag, kreeg hij een preek van zijn vader over hoe een leider niet roekeloos mag zijn. Hij had wel kunnen sterven! Het enige antwoord dat Ma’zur gaf was: ‘Wat voor leider zou ik worden als ik warme voeten belangrijker vond dan een mensenleven?’ Dat was het einde van de discussie en het begin van de legende die Ma’zur uiteindelijk zou worden.

Deze gebeurtenis zegt veel over Ma’zur. Hij handelt vanuit mededogen, maar is ook bereid zichzelf daarbij in gevaar te brengen. Juist die combinatie van menselijkheid en roekeloosheid zal later bepalend worden voor de manier waarop hij zijn clan leidt.

Ontdek Ma’zurs verhaal in Gebonden

Gebonden is verkrijgbaar als paperback via Amazon en als e-boek via Amazon, bol.com en Kobo. Op mijn website vind je alle uitvoeringen.

Schrijf je ook in voor mijn nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws over De Laatste Zwaarddanser, zoals wanneer Soldaat en Bloedwreker uitkomen.

Het bericht Ma’zur: wat voor leider zou ik worden? verscheen eerst op Hans Bronkhorst - Blog.